خبرگزاری ایران ریپورتس | گروه سیاسی و اجتماعی
به گزارش ایران ریپورتس، در میان تمامی القاب و عناوینی که برای رئیسجمهور فقید ایران به کار میرود، «سید محرومان» و «خادمالرضا» از همه پرمعناترند؛ القابی که نه در اتاقهای دربسته، که در دل راههای صعبالعبور و میان مردمان فراموششده این سرزمین به دست آمدند.
از آستان قدس تا آستان ملت
او مردی بود که سالها در مکتب خورشید هشتم، درس بندگی و خدمت آموخت. پیشانیای که بر آستان قدس رضوی ساییده شد، عطر اخلاصش چنان در جانش نشست که ردای خدمت بر دوش، جز به اعتلای نام ایران و گرهگشایی از کار مستضعفان نیندیشید. سیدِ ابراهیم، حقیقتاً سیدِ محرومان بود؛ دستپرورده و شاگرد بااخلاص امام شهیدان.
در میدان مردم، نه در حصار قدرت
آرامش جانش در التهاب جادههای ناهموار دورترین نقاط این سرزمین معنا میشد. آنجا که رنج در چهره مردمان روستاهای محروم نقش بسته بود – گاه در دشتهای بینام، گاه در روستاهایی که تا پیش از حضورش حتی بر روی نقشه هم سایهای نداشتند – او چون پدری مهربان حاضر میشد. تمام خستگیهایش را پنهان میکرد تا غبار فقر را از سیمای مردم بزداید. او نه در حصار اتاقهای دربسته، که در متن مردم و میان دردهایشان نفس میکشید.
شیر بیشه عدالت در برابر مستکبران
او در عین تواضع و خوشرویی با مستضعفان، در قامت یک شیر بیشه عدالت در برابر مستکبران میایستاد. هرگز در برابر زیادهخواهی قدرتمندان سر فرود نیاورد و از نهیب طوفانهای سیاسی نهراسید. در صحن سازمان ملل، آنگاه که کلام حق را بر زبان راند و قرآن مجید را بر فراز دست گرفت تا از حریم آسمانی آن دفاع کند، نشان داد که ریشههایش در کجا بند است. او صدای مظلومان جهان شد و عزت ایران را در اوج طوفانها پاس داشت.
عروج در میان خدمت
اما افسوس که آسمان برای میزبانی از چنین روح بلند و بیتابی، بیقرارتر از زمین بود. او در میان خدمت، در میانه کار و در مسیر اعتلای این سرزمین پر کشید تا شهادت، مُهر تأییدی باشد بر تمام سالهای بیخوابی و استقامتش. امروز جای خالی او نه تنها در ساختمانهای مسئولیت، که در قلبهای مردم سنگینی میکند. آن جادهها، آن روستاهای دورافتاده و آن مستضعفانی که چشمانتظار قدمهای استوار او بودند، اکنون در غباری از دلتنگی فرو رفتهاند. گویی پس از او مسیر گرهگشایی دشوارتر شده و دستان گرمی که بیمنت قفل مشکلات را میگشود، از میان مردم رخت بربسته است.
میراثی جاودان
سید جان، تو رفتی اما یاد تو در تکتک خشتهای این سرزمین و در دعای خیر پیرزنان روستایی که نان سفرهشان را از تدبیر تو میدانستند، جاری است. تو به ما آموختی که خادم ملت بودن، نه یک مقام، که یک سلوک عرفانی است. خادمالرضا و شاگرد مخلص ولی فقیه، راهت پر رهرو و نامت تا ابد جاودان باد.