به گزارش سرویس سیاسی ایران ریپورتس
محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه اسبق ایران، در اظهاراتی جدید و بحثبرانگیز که در مجله آمریکایی «فارن افرز» منتشر شده، به مردم و مسئولان ایران توصیه کرده است که از شعار «ایران قوی» دست بردارند. او این شعار را «تهدیدآمیز» و «یکجانبه» خوانده و در عوض، روایت ساختن یک «منطقه قوی» را پیشنهاد داده است. این اظهارات که مصداق بارز خودباختگی و باز کردن راه بیگانگان به مسائل داخلی کشور تلقی میشود، موجی از انتقادات را برانگیخته است.
تقریباً هر ماه شاهد روایت نظرات شاذ و جدیدی از سوی محمدجواد ظریف هستیم که عمق حقارت یک ذهن استعمارزده را به نمایش میگذارد. این بار، او تریبون یک نشریه آمریکایی را برای غمگساری و ارائه نسخه برای مسائل داخلی ایران برگزیده است. اقدامی که دقیقاً مصداق آنچه آیتالله جوادی آملی «دیاثت سیاسی» نامیدند، بوده و مسیر دخالت بیگانگان در امور داخلی کشور را هموار میکند.
محتوای مقاله ظریف، روکشی جدید بر همان حرفهای کهنه، تکراری و شکستخورده او با کلیدواژهسازی «امنیتیسازی ایران» است. تلاش او برای بازطرح نظرات دستمالیشده در حالی صورت میگیرد که مخاطب بهخوبی به یاد دارد نویسنده این جملات، خود ۸ سال سکان دستگاه دیپلماسی کشور را در دست داشت و مسیر مذاکره و توافق با غرب را تا نهایت خود پیمود، اما در نهایت نه تنها هیچ تحریمی لغو نشد، بلکه خود او نیز به فهرست تحریمشدگان آمریکا پیوست.
ظریف در این مقاله، بار دیگر جهان را در قامت آمریکا خلاصه کرده و رفع نگرانیهای واشنگتن را مساوی با رفع نگرانیهای جهان میداند. این در حالی است که در جهان واقعی، ۱۹۶ کشور وجود دارند که ایران با اکثر قریب به اتفاق آنها روابطی دوستانه و مبتنی بر احترام متقابل دارد و هیچیک ایران را یک تهدید امنیتی برای خود قلمداد نمیکنند.
حمله به قدرت دفاعی و پذیرش بهانههای آژانس
یکی از خطرناکترین بخشهای یادداشت ظریف، توصیه به بازنگری در قدرت دفاعی ایران است. او مینویسد: «تهران میتواند تأکید خود بر قدرت دفاعی مادی – تأکیدی که اغلب برداشت از تهدید را تقویت میکند – را مجدداً تنظیم کند.» این جمله به معنای زیر سوال بردن دکترین بازدارندگی کشور و مماشات در برابر فشارهای خارجی است.
در ادامه همین رویکرد، وزیر خارجه اسبق بهانههای واهی و رفتار جهتدارانه آژانس بینالمللی انرژی اتمی را به رسمیت شناخته و از ایران میخواهد برای رفع نگرانیهای آژانس گام بردارد، بدون آنکه اشارهای به خسارتهای جبرانناپذیر اعتماد به آژانس و غرب در جریان برجام داشته باشد.
ظریف علیرغم تجربه خسارتبار برجام که منجر به تشدید تحریمها و خروج یکجانبه آمریکا شد، همچنان در ذهنیت متصلب و دُگم خود اسیر است و نسخه تعامل دوباره با ایالات متحده را میپیچد: «تهران میتواند با ایالات متحده برای مدیریت اختلافات خود، با شروع مسئله هستهای و تحریمها، تعامل کند.»
مرز باریک میان وزیر اسبق و اپوزیسیون نظام
بخشهای دیگری از مقاله، چنان ادعاهای عجیبی را مطرح میکند که مرزگذاری میان محمدجواد ظریف و یک اپوزیسیون ضدایرانی را دشوار میسازد. او با ادبیاتی همسو با رسانههای معاند، مدعی شده که «تهران مجبور شده است بیشتر برای ارتش خود و کمتر برای توسعه و رفاه هزینه کند» و همچنین از «کنترل اجتماعی شدید» بر اینترنت سخن گفته است. شگفتآورتر آنکه او در این نشریه آمریکایی، خواستار گفتگوی ملی بین گروههای سیاسی و اقدام شهروندان برای ثبت شکایات خود در پلتفرمهای آنلاین داخلی شده است. این پرسش مطرح است که چرا وزیر خارجه اسبق ایران چنین مطالبات داخلی را در یک رسانه بیگانه منتشر میکند؟
از «مرگ بر آمریکا» تا «ایران قوی»؛ پرده جدیدی از خودباختگی
اگر تا پیش از این، غربزدگان و آمریکاپرستان از شعار «مرگ بر آمریکا» ابراز نارضایتی میکردند، محمدجواد ظریف پرده جدیدی از خودباختگی را رو کرده و این بار از شعار ملی و غرورآفرین «ایران قوی» ابراز عصبانیت و نگرانی کرده است. او به صراحت میگوید که قدرت ایران میتواند دیگران را ناراحت کند و باید از روایت «ایران قوی» به سمت «منطقه قوی» تغییر جهت داد.
این یادداشت عبرتآموز، گواهی مستدل بر این واقعیت تلخ است که سیاست خارجی ایران برای ۸ سال در اختیار اندیشهای مسموم و استعمارزده قرار داشت که انگلیسی میاندیشید و فارسی سخن میگفت. خوشبختانه امروز مسیر دیپلماسی کشور با عبرت از این کارنامه پرهزینه، در دستان فرزندان انقلابی و متعهدی است که عزت و قدرت ایران اسلامی را معامله نمیکنند.