آینده ساختنی است

یکی بود، یکی نبود، غیر از خدای مهربون هیچ کس نبود و خدا بچه‌ها را آفرید.


کودک، کودکی، دوران کودکی!
این مفاهیم و عناوین مدام در طول زندگی در خاطرمان جان می‌گیرد، زنده می‌شود و به یادمان می‌آورد زمانی را بگذاریم برای پرداختن به آنانی که برکت زندگی هستند و سایه‌سار آرامش؛ هر چند این مهم در دنیای پر مشغله و پر جنب و جوش و سرشار از دوندگی این سال‌ها و روزها کمتر اتفاق می‌افتد و چه اتفاق دردناکی.
چه درد بزرگی است درک نکردن روزهایی که کودکت پا می‌گیرد و زمانی که نیاز دارد در کنارش باشی تا یاد بگیرد بگوید مادر، بگوید بابا و یاد بگیرد بعد از زمین خوردن‌هایش یا علی بگوید و از جایش بلند شود.
این‌ها همه دغدغه های مادران و پدرانی است که برای کسب روزی حلال و به دست آوردن لقمه نانی می‌دوند و می‌دوند و مگر نه این است که همه‌ی این روزمرگی‌ها و تلاش‌ها برای رسیدن به شرایط مطلوبی است تا کودک در آن رشد کند و به بالندگی برسد. چه شده که همه چیزمان شده کار و کار و کسب درآمد برای زیستن ؟ که به چه کارمان بیاید؟ که کودکانمان را چطور پرورش بدهیم و چه کنیم تا حداقل آسیب را در دوران شیرین کودکی تجربه کنند؟
هر سال هفته‌ای به نام کودک گرامی داشته می شود. هفته‌ای که اگر خوش‌شانس باشیم تلنگری به همه‌ی ما وارد می‌کند تا آگاهانه‌تر به این مخلوقات بی‌نظیر خدای مهربان بیندیشیم؛ در اهیمت دوران کودکی همین بس که در احادیث و روایات مختلف بر حقوق او تأکید شده از جمله انتخاب نام خوب، احترام به کودک، حق داشتن پدر و مادر خوب و… .
نام‌گذاری هفته‌ی ملی و روز جهانی کودک در تقویم‌ها نیز دال بر اهمین موضوع است. یک هفته که هیچ، یک ماه که هیچ، که تمام روزها، روز کودک است و نگاه پرسش‌گر، تشنه‌ی آموختن و طالب محبت کودکان، همیشه به دست‌ها و چشم‌ها و رفتار ما بزرگتر‌هاست تا پناهگاه امنی باشیم برای همه‌ی دل مشغولی‌های بچگیشان.
یادمان باشد که «خوب زندگی کردن، تمرین می‌خواهد». تمرین کنیم تا با زندگی خوب، آینده‌ی روشنی را برای کودکانمان رقم بزنیم که «آینده ساختنی است».
بچه‌ها بی‌گناه ترینند. خدای پاییز حواست به آن‌ها باشد.


اعظم موسوی- کارشناس روابط عمومی اداره کل کانون پرورش فکری کودکان ونوجوانان استان فارس

نظر دهید

ایمیل شما به صورت عمومی نمایش داده نمی شود